کلاس سوم که بودم می‌خواستم معلم شوم. بعدتر می‌خواستم مهندس شوم و بعد رییس‌جمهور و بعد نویسنده و در نهایت روزگار طوری چرخید که باز برگشتم سر خط. در همان اولین روزهای دانشجویی که در علم و صنعت مهندسی شیمی می‌خواندم و در کتابخانه دانشجوییِ دانشگاه تهران جامعه‌شناسی و تاریخ مشروطه، پا به خانۀ کودک ناصرخسرو گذاشتم و با بچه‌های مهاجر افغان شروع به کار کردم، به عنوان معلم علوم تجربی! چهار سال بعد در همان خانه کودک مسئول آموزش شدم و از زاویۀ جدیدی به همۀ ماجراهای این حوزه نگاه کردم. در همان سال‌ها بود که در تقلای انتخاب بین مهندسی و معلمی در نهایت مسیر آموزش را انتخاب کردم و پیش رفتم: در مدارس فرزانگان درس می‌دادم، در سلام برای معلم‌ها کارگاه برگزار می‌کردم، در کمیتۀ آموزش NGO شرق‌آباد فعالیت داشتم و در کنار همۀ این‌ها می‌خواندم و می‌خواندم. نتیجۀ همۀ این تجربه‌ها و خواندن‌ها برای من این بود که بفهمم نیاز دارم حوزۀ آموزش را با نگاه دقیق‌تر، آکادمیک‌تر و چندجانبه‌تری ببینم. این شد که برای یک دورۀ دو سالۀ کارشناسی ارشد به دانشگاه لوون بلژیک رفتم و مطالعات آموزش (Educational Studies) خواندم. بعد از بازگشت به ایران در مدرسۀ خرد مشغول به کار شدم و حالا این روزها در مجتمع آموزشی رهیار به عنوان کارشناس توسعه و تعالی سازمانی مشغولم و این بار از منظر سیاست‌گذاری با حوزۀ آموزش طرفم. اینجا، در مدرسۀ نارون، همراه با غزل در مورد دغدغه‌ها و دانسته‌ها و ندانسته‌هایم می‌نویسم و یاد می‌گیرم و به اشتراک می‌گذارم.